Ir al contenido principal

Miénteme

Dime que ya no te acuerdas de mí, que me has olvidado.

Dime que ya no necesitas que te susurre tu nombre al oído tartamudeando, que ya no echas en falta mis manos. Dime que hace tiempo que no piensas en mí, en lo nuestro. Dime que yo no soy la única persona en este jodido mundo que necesitas cuando estas realmente mal, dime que alguien me ha sustituido, que me han intercambiado. Dime que las noches de luna llena no te acuerdas de mí, que no deseas volver a verme sonreír y que el único puto motivo seas tú. Dime que cada vez que sales de fiesta no aparezco en tú último cubata de la noche y que no te rayas la cabeza pensando en mí borracho. Dime que ya no necesitas mis besos, que prefieres los besos de una tía que ni si quiera conoces. Dime que no echas de menos que me despierte a tu lado, que nos durmamos abrazados. Dime que no soy la única tía que conoce tu voz en formato gemido, en formato susurro. Dime que las cosas que me decías al oído con esas copas de más eran mentira, dime que nunca me has querido, que yo para ti solo fui un capricho. Dime que nunca te he importado, que solo he sido una más. Dime que las veces que te hice llegar a la locura ya las has olvidado, dime que ya no te acuerdas de mis manos deslizándose tu cuerpo a bajo. Que no me necesitas, que te has desenganchado. Que te has desecho de todas mis huellas dactilares de tu cuerpo, que no te derrumbas al ver nuestras fotos. Dime que puedes vivir sin mí, que ya no tienes la necesidad de mirarme cada mañana, que te has olvidado que he sido tu primera y tu única, dime que no me aprecias, que no me quieres volver a ver, miénteme y dime que no me quieres, miénteme como haces siempre, miénteme.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Neguko gau arrunt bat

Neguko gau arrunt bat zen, edo hala zirudien behintzat. Kanpoaldean euriak dena bere mantuaz estaltzen zuen ahala, gure haragizko goseak lausotutako leihoetatik barnera kanpokoa baino ekaitz bortitzagoa sortzen ari zen. Ohe kantoiean eserita nengoen momentu horretan. Biluzik. Zuri begira. Zure janzteko era misteriotsu eta sentsual hori erreparatuz, betiko lez. Ordurarte elkarrekin igarotako momentuak burura etorri zitzaizkidan flashback moduan: lehenengo begirada, elkarri emandako lehen muxua, larrutan ibilitako leku ezberdinak… gezurra dirudi hamaika urte igaro direla jada. Konturatzerako, bere alboan hazi nintzela ohartu nintzen, agian nire izaeraren %85a berarekin osatu nuela; berak erortzen, zutitzen, sufritzen, borrokatzen, garaitzen zein porrot egiten ikusi ninduelako. Baina inoiz ez nintzen gai izan maiteminduta nengoela aitortzeko. Bera bitartean bakarrizketa antzeko bat egiten ari zen, ni aldiz zurrumurru batzuk entzuteko gai nintzen soilik. Bat batean nire...
Me senté en la cama observándole mientras se vestía (Me pasaba media vida así), él hablaba de algo pero yo no lo escuchaba, ni si quiera le contestaba. Se acer có a mí, mientras me retiraba el pelo que me tapaba la cara, con sus manos. Intentó besarme, pero yo me aparté. Volvió a intentarlo, reaccioné de la misma manera que antes, volví a rechazarle. Entonces me agarro de la cara, y se quedó unos segundos mirándome sin decir nada. -¿Qué pasa enana?.
No te culpo. En mi puta vida sería capaz de culparte de este puto caos y desequilibrio interno que tengo. No te culpo de nada, porque todo esto me lo he buscado yo solita. Comencé regalándome por tener una puta excusa para volver a verte y rozarte una vez más. Te vendía mi cuerpo a cambio de cuatro cumplidos y tres besos que siempre me dejaban con mal sabor de boca, pero eso era más que suficiente para sentirme un poco viva en ese sin vivir. Pero no te culpo porque yo sabía perfectamente donde me metía, pero era todo tan adictivo que no encontraba la manera de salir. No te culpo. No te culpo, porque tú desde un principio me dejaste claro que lo nuestro nunca sería, que lo nuestro nunca funcionaría. Y yo te juro que lo intenté, intenté mil veces ver que todo esto era un juego, de que los dos jugábamos y disfrutábamos, pero solo acabé auto engañándome una vez más. Nunca hemos jugado en el mismo nivel, y tú lo sabías perfectamente. Siempre has jugado con ventaja. Y no te culpo...